Pierwsza pisemna wzmianka o Lewoczy (Levoča) pochodzi z 1249 roku. Od tego czasu miasto rozwijało się, stopniowo zyskując pozycję najważniejszego ośrodka na Spiszu. Ówczesne bogactwo potwierdzają stojące do czasów obecnych budynki gotyckie i renesansowe. Historyczne centrum miasta w 1950 roku objęto ochroną tworząc tzw. miejski rezerwat zabytków. Całe miasto w przeszłości było otoczone murami obronnymi, które niemal w całości się zachowały. Z piętnastu baszt zachowało się aż sześć, w tym trzy bramy: Koszycka, Polska i Menhardzka, przez które wchodzi się na starówkę.

W mieście zachowało się wiele zabytków – kościół św. Jakuba, ratusz, kościół ewangelicki, średniowieczny pręgierz i ponad 60 kamienic pochodzących w większości z XIV-XV wieku na placu Majstra Pavla. Rynek zachował swój średniowieczny prostokątny kształt. Zalicza się do największych tego typu rynków w Europie i wraz z renesansowymi kamienicami świadczy o dawnej świetności miasta. Warto wspomnieć również o Wzgórzu Maryjnym (Mariánska hora), które początkowo przyciągało pielgrzymów ze Wschodniej i Środkowej Słowacji. Spotykali się na nim wierni obrządku łacińskiego i greckiego nawet z Koszyc, spoza Magury, z Holiča, doliny Hronu, a także Polacy z drugiej strony Tatr. Największa pielgrzymka miała miejsce podczas wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II, 3 lipca 1995 roku. Na wzgórzu zgromadziło się wówczas ponad 650.000 uradowanych pielgrzymów.
To sporo w stosunku do liczby mieszkańców (około 15 tysięcy). Jednak sławna przeszłość miasta zgasła, a współczesna Lewocza bynajmniej nie wygląda na najbogatsze miasto regionu. Jego dumną historię czuje się na każdym kroku, to prawda, ale miasto wydaje się ospałe. Już choćby Poprad jest o wiele żywszy, ale z kolei brak mu tej atmosfery...
Oprócz mnóstwa zabytków, które możecie podziwiać przez cały dzień, w mieście znajduje się także wiele restauracji, barów i kawiarni, które, jak sądzę, mogą Wam się spodobać.

Zdjęcia z 28.2.2009